La Implantación Subsectària de Taka's Klub Corp.

Un olor, un recuerdo

- Dissabte 28, agost de 2004 21:59 h. a Las batallitas del abuelo

Bueeeenas vengo rollero porque ha sido un día completo, lleno de recuerdos y aventuras, quizá deje algo para mañana. Iré por orden cronológico.

Un olor, un recuerdo.

Los olores quedan almacenados en las regiones cerebrales y hacen que los asociemos a determinados recuerdos. Esta mañana me duché con una crema de ducha (originalmente puse gel de baño hasta que leí el envase)

que no suelo usar por dos motivos: uno, porque más que hidratar, me reseca la piel y dos, porque lo utilizo sólo en días que considere especiales, ya que me trae recuerdos muy pero que muy agradables y no hay que malgastarlos. Estoy oliendo a tí.

Me estoy aficionando a ilustrar los comentarios con imágenes.

Siguiendo con los olores, me ha venido a la mente un recuerdo de cuando debía tener 4 años o menos, de cuando veraneaba en la torre en Tossa de Mar (La Selva, Girona). Hoy día en su lugar hay apartamentos :/ ya no hay piscina, ni pista de tenis, ni pozo, ni muchas otras cosas de las que disfruté cuando era muy chiquitín.

Que me voy del tema, he recordado que hace unos años, cuando mi abuela vivía aún me vino un olor en una prenda suya, que me activó alguna región cerebral e hizo que me viniera a la memoria una imagen de mí siendo muy pequeñito (mediría poco más de medio metro y tendría unos 3 ó 4 años) donde veía a través de mis ojos (los de chiquitín) cómo llegábamos a la torre, mi padre, mi madre y una de mis tías (mi hermana no aparecía pero seguro que debía estar en el cochecito o algo).

Una vez pasada la puerta de fuera, antes de abrir la puerta de casa tengo fresca la visión de un fanal, (farol) que había en la entrada a la izquierda, pasada la puerta, el pasillo con la cocina a la derecha y unas escaleras que iban a otro piso inferior (la torre eran varias casas de varios pisos todas como adosadas con estancias independientes pero comunicadas a través de puertas).

Esas escaleras, un verano años después, justo cuando empezaba a bajarlas desprendían el mismo olor que recordaba de hacía 10 ó 15 años que debía ser la última vez que las bajé.

Es complejo como actúa el cerebro y cómo almacena absolutamente todo lo que pasa por nuestros sentidos, ya sea la vista, el gusto, el tacto, el olfato… y cómo nos muestra determinadas cosas que creemos olvidadas y que nos sorprenden.

El día es bonito porque ayer ganó el Barça

- Dissabte 28, agost de 2004 7:49 h. a Las batallitas del abuelo

Boooon dia!
Esto de trabajar también los sábados es un asco, con lo bien que se está en la camita y más ahora que hace hasta frío por las noches, aisss menos mal que el invierno está cerca.

Hablando de tiempo, el otro día me sentí estúpido.

¿Hace un bonito día no?
Miro al cielo mientras pienso en que dónde habrá visto este hombre un día bonito, porque estaba nublado a ratos y con un viento tremendo, le digo: psí

Y me dice, el día es bonito porque ayer ganó el Barça
Se me quedó cara de tonto. Podría entender que le gustaran los días nublados y ventosos, pero que un día mejore o empeore por un acontecimiento deportivo O.o

Para los amigos de la estadística, entre los que me incluyo: 39è Trofeu Joan Gamper, FC Barcelona 2, AC Milan 1. Para los goleadores, asistencia y demás os buscáis la vida.

Relacionado con lo anterior, en el previo al partido se desplegó la bandera más grande del mundo, una senyera de 13108 metros cuadrados (116m largo por 113m de ancho).

Y aquí la bonita imagen :p

Per anar al monestir?

- Divendres 27, agost de 2004 8:28 h. a Inútil del día

Atxuuuuuuus! (un esternut) aquesta nit he passat fred, moooooooooolt fred.

Anem a una de les anècdotes que ahir no vaig explicar per manca de temps.

Veig al lluny com pugen caminant la costa del meu carrer una parella amb un nen al seu cotxet.
Vaig pensar, ja veuràs com aquests amb aquesta cara de despistats em preguntaràn alguna cosa i… dit i fet.

S’avança l’home uns quatre metres i em pregunta:
Per anar al monestir i veure el museu Thyssen-Bornemisza anem bé per aquí?
Si, tot recte.
Tot recte?
Si (deuria estar sord per a fer-me repetir ¬¬)
Gràcies.
De res.

L’home torna amb la seva nena i li diu que tot recte. Segueixen caminant, passa l’home pel meu costat (jo estava aturat) i arriva el torn de la dona, ais aquests dones desconfiades…

Hi ha un cartell que diu que és cap a la dreta
Vaig moure el cap pensant en la poca confiança que li devia tenir al manso que el fa avançar per després tornar a preguntar ella. Hi ha molta gent que això ho fa, si no us fieu ANEU VOSALTRES primerament però no feu perdre el temps, ni al manso, ni al pobre (en aquest cas jo) a qui pregunteu.

Vaig respondre: Les indicacions les posen pel cotxes i vosaltres aneu amb co-txet (una gràcia que va tenir èxit perque va exclatar a riure)

Em va donar les gràcies i va marxar a reunir-se amb el seu noi i seguir pujant la costa

Passeu un bon dia!


Servicios: Entradas (RSS) Comentarios (RSS) Recibe las entradas de La Implantación en tu correo

La Implantación Subsectària de Taka’s Klub Corp. © Princep & Bigbest 1999-2026